Lange tekst: klassiek gedicht als schilderij

Volgens het volgende oude gedicht schilder een schilderij en voeg de originele tekst toe. De Han-keizer, die schoonheid bemint, verlangt naar een landveroverende schoonheid, Al jaren regeert hij, maar kan haar niet vinden. In de Yang-familie is een meisje net volwassen geworden, Opgegroeid in de diepe vrouwenvertrekken, onbekend voor de wereld. Van nature begaafd met schoonheid, kan ze zichzelf niet verbergen, Eens gekozen, staat ze aan de zijde van de vorst. Een blik omkijkend, een glimlach, honderd charmes ontstaan, Zes paleizen, poeder en wenkbrauwen, verliezen alle kleur. In de lentekou krijgt ze een bad in het Huaqing-bad, Het warmwaterbronwater glijdt, wast het gestolde vet. Dienaren helpen haar op, teder en krachteloos, Dit is het begin van het ontvangen van genade. Wolkenhaar, bloemengezicht, gouden stappende sieraden, Lotusgordijnen warm, doorgebracht in lentenachten. Lentenachten zijn bitter kort, de zon rijst hoog, Vanaf dan komt de vorst niet meer vroeg naar de rechtbank. Plezier dienend, banketten bedienend, geen vrije tijd, Lente volgt lente uitstapjes, nachten exclusief nachten. Drieduizend schoonheden in de achterpaleizen, Drieduizend gunsten geconcentreerd in één lichaam. Gouden kamer opgemaakt, teder dient de nacht, Jaden toren banket voorbij, dronken en lente. Zusters en broers allen krijgen land, Helaas glans ontstaat in de familiepoort. Zo bevelen alle ouders onder de hemel, Geen zonen meer verlangend, dochters verlangend. Het Li-paleis hoog, reikt de blauwe wolken in, Feeërieke muziek, wind waait overal gehoord. Langzame liederen, trage dansen, stollen snaar en fluit, De hele dag kan de vorst niet genoeg kijken. Yuyang-trommels dreunen de aarde, Schrikken het Nishang-yuyi-lied stuk. Negendubbele stadmuren, rook en stof ontstaan, Duizend wagens, tienduizend ruiters, zuidwestwaarts reizend. Jade vaandels wankelen, gaan en stoppen, Westwaarts uit de hoofdpoort, meer dan honderd li. Zes legers weigeren te vertrekken, niets aan te doen, Sierlijke wenkbrauwen voor de paarden sterven. Bloemsieraden vallen op de grond, niemand raapt ze op, Jade haarpinnen, gouden vogels, jade kammen. De vorst bedekt zijn gezicht, kan niet redden, Omkijkend, bloed en tranen mengen en stromen. Gele stof verspreidt zich, wind is somber, Wolkenpaden kronkelen, beklimmen Jian-ge. Onder de Emei-berg, weinig mensen lopen, Vaandels zonder glans, zonlicht dun. De Shu-rivier blauw, de Shu-bergen groen, De heilige heerser, dag en nacht gevoelens. In het reispaleis ziet de maan een bedroefde kleur, 's Nachts regen, hoort bellen, darmen brekend geluid. Hemel draait, aarde keert, de drakenkoets terug, Hier aarzelt hij, kan niet gaan. Onder de Mawei-heuvel, in de modder, Geen jade gezicht te zien, alleen lege doodplaats. Vorst en ministers kijken elkaar aan, allemaal natte kleding, Oostwaarts kijkend naar de hoofdpoort, laten de paarden terugkeren. Teruggekeerd, vijvers en tuinen allemaal nog hetzelfde, Taiye-lotus, Weiyang-wilgen. Lotus zoals gezicht, wilgen zoals wenkbrauwen, Hiervoor, hoe niet tranen laten vallen? Lentewind perzik en pruimen bloesems bloeiend dag, Herfstregen parasolboom bladeren vallend tijd. Westpaleis, zuidelijk binnen, veel herfstgras, Gevallen bladeren vol trappen, rood niet geveegd. Liyuan leerlingen, wit haar nieuw, Pepperkamer eunuchen, jade schoonheden oud. Avondpaleis vuurvliegen vliegen, gedachten stil, Eenzame lamp uitgeput, nog niet geslapen. Langzaam klokken en trommels, eerste lange nacht, Helder sterrenstelsel wil dageraad. Mandarijjeend tegels koud, rijp zwaar, Jade dekens koud, met wie gedeeld? Lang leven en dood gescheiden jaren, Ziel en geest kwamen nooit in dromen. Lin Qiong-daoïst, Hongdu-gast, Kan met oprechtheid ziel en geest oproepen. Om de vorst zijn rusteloze gedachten te voelen, Laat hij de magiër ijverig zoeken. Door de lucht rijden, snellen als bliksem, Opstijgen hemel, afdalen aarde, overal zoeken. Boven bereikt de blauwe hemel, onder de gele bron, Twee plaatsen uitgestrekt, allemaal niet gezien. Plotseling horen er op zee een feeënberg is, De berg in leegte en vaagheid. Torens en paviljoen verfijnd, vijf wolken rijzen, Daarin elegant, vele feeën. Daar is één persoon, naam Tai Zhen, Sneeuwhuid, bloemengezicht, ongeveer zo. Gouden paleis westelijke vleugel, klop jade deur, Draaiend laat Xiao Yu Bao Shuang Cheng melden. Horen dat de Han-hemelse zoon gezant stuurt, Negenschitterende gordijnen, droomziel geschrokken. Pakken kleren, duwen kussen, opstaan rondlopen, Parel gordijnen, zilveren schermen, kronkelend openen. Wolkenhaar half scheef, net wakker, Bloemenkroon niet netjes, de hal afkomen. Wind blaast feeën mouwen, zwevend opheffen, Nog steeds zoals Nishang-yuyi dans. Jade gezicht eenzaam, tranen stromen, Een perenbloesemtak, lente met regen. Vol gevoel, starend, dankt de vorst, Eén afscheid, stem en gezicht beide vaag. Zhaoyang-paleis, liefde afgesneden, Penglai-paleis, dagen en maanden lang. Omkijkend, neerkijkend op de mensenwereld, Geen Chang'an zien, alleen stof en mist. Alleen oude voorwerpen tonen diepe gevoelens, Dianhe-gouden haarpin sturen weg. Haarpin blijft één tak, doos één helft, Haarpin breekt goud, doos verdeelt dian. Laat alleen het hart zijn als gouden dian sterk, Hemel en aarde zullen elkaar ontmoeten. Bij afscheid ijverig herhaalde woorden sturen, Woorden hebben een eed, twee harten weten. Zevende maand zevende dag, Changsheng-paleis, Middernacht, niemand, fluisterende tijd. In de hemel wensen vleugel aan vleugel vogels te zijn, Op aarde wensen verbonden takken te zijn. Hemel lang, aarde lang, soms een einde, Deze wrok eindeloos zonder einde.