วาดภาพบทกวีโบราณข้อความยาว

วาดภาพตามบทกวีโบราณต่อไปนี้ พร้อมแนบต้นฉบับ ฮ่องเต้ฮั่นหลงใหลในความงาม ปรารถนาหาผู้ที่ทำให้บ้านเมืองล่มสลาย ครองราชย์มานานหลายปี แต่ก็ยังหาไม่พบ ตระกูลหยางมีลูกสาวเพิ่งเติบใหญ่ เลี้ยงดูในห้องลึกยังไม่มีใครรู้จัก สวยงามโดยธรรมชาติ ยากที่จะทอดทิ้งตัวเอง วันหนึ่งถูกเลือกให้อยู่เคียงข้างพระมหากษัตริย์ หันมามายิ้มหนึ่งครั้ง ร้อยยิ้มก็บังเกิด สีผึ้งและแป้งในหกวังไร้ซึ่งสีสัน ในฤดูใบไม้ผลิที่หนาวเย็น พระราชทานให้อาบน้ำที่สระฮวาชิงฉือ น้ำพุร้อนลื่นไหล ชำระล้างผิวที่ขาวเนียน สาวใช้พยุงลุกขึ้น อ่อนแอและอ่อนโยนไร้เรี่ยวแรง นี่คือช่วงเวลาเริ่มต้นที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ ผมดั่งเมฆ ใบหน้าดั่งดอกไม้ เครื่องประดับทองแกว่งไกว ในม่านดอกบัวอันอบอุ่น ผ่านคืนฤดูใบไม้ผลิ คืนฤดูใบไม้ผลิแสนสั้น ดวงอาทิตย์ขึ้นสูง ตั้งแต่นั้นมา พระมหากษัตริย์ไม่ทรงเข้าเช้า รับใช้พระมหากษัตริย์ด้วยความยินดีในงานเลี้ยง ไม่มีเวลาว่าง ฤดูใบไม้ผลิตามฤดูใบไม้ผลิ ท่องเที่ยวกลางคืนเฉพาะกลางคืน ในวังหลังมีหญิงงามสามพันคน สามพันความรักทั้งหมดอยู่ที่คนเดียว ในห้องทองแต่งตัวสวย รับใช้ในยามค่ำคืน ในหอหยกหลังงานเลี้ยงจบ เมาและฤดูใบไม้ผลิ พี่น้องชายหญิงต่างได้รับที่ดิน น่าเห็นใจแสงสีสันเกิดที่ประตูบ้าน จึงทำให้จิตใจของพ่อแม่ทั่วทั้งแผ่นดิน ไม่ให้ความสำคัญกับการมีลูกชาย แต่ให้ความสำคัญกับการมีลูกสาว พระราชวังลี่สูงลิบขึ้นสู่เมฆเขียว เสียงดนตรีแห่งสวรรค์ปลิวไปตามลม ได้ยินทุกที่ ร้องเพลงช้าๆ เต้นรำช้าๆ ดนตรีสายและไม้ไผ่หยุดนิ่ง ทั้งวันพระมหากษัตริย์ทอดพระเนตรไม่เพียงพอ เสียงกลองปลายังอันดังสะเทือนแผ่นดิน ทำให้เพลงหนีซ่างอวี่อีหยุดชะงัก เก้าชั้นของเมืองและประตูเมือง ควันและฝุ่นฟุ้ง รถม้าพันคัน ม้าพันตัว เดินทางไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ฉุยฮวาแกว่งไกว เดินแล้วหยุด ออกจากประตูเมืองทางตะวันตก ไปไกลกว่าร้อยลี้ กองทัพทั้งหกไม่เคลื่อนไหว ไม่มีทางอื่น คิ้วที่โค้งงอตายต่อหน้าม้า เครื่องประดับดอกไม้ร่วงบนพื้น ไม่มีใครเก็บ ขนนกเขียว นกทองเขียว และหวีหยก พระมหากษัตริย์ทรงปิดพระพักตร์ ไม่สามารถช่วยได้ หันกลับมามอง น้ำตาและเลือดไหลรวมกัน ทรายเหลืองฟุ้งกระจาย ลมหนาวเย็น บันไดเมฆคดเคี้ยว ปีนขึ้นสู่เจียนเก๋อ ใต้ภูเขาเอ๋อเหมย มีคนเดินน้อย ธงและป้ายไม่มีแสง สีของดวงอาทิตย์จาง แม่น้ำซื่อเจียงสีฟ้า ภูเขาซื่อชิงเขียว พระมหากษัตริย์ทรงมีพระทัยทุกเช้าค่ำ ในวังชั่วคราวเห็นดวงจันทร์ สีสันทำให้เศร้าใจ ในคืนฝนได้ยินเสียงกระดิ่ง เสียงทำให้ใจขาด ฟ้าผันดินกลับ รถม้ามังกรหวนคืน มาถึงที่นี่ ลังเลใจ ไม่สามารถจากไปได้ ใต้ทางลาดหม่าเว่ย ในดินโคลน ไม่เห็นใบหน้าหยก สถานที่ว่างเปล่าที่ตาย พระมหากษัตริย์และขุนนางมองกันและกัน น้ำตาเปียกเสื้อ มองไปทางตะวันออกสู่ประตูเมือง กลับบ้านด้วยม้าที่ไว้วางใจ กลับมาสระน้ำและสวนยังเหมือนเดิม ดอกบัวไท่เย่ หลิวเว่ยหยาง ดอกบัวเหมือนใบหน้า หลิวเหมือนคิ้ว เมื่อเห็นสิ่งนี้ ทำไมไม่ร้องไห้? วันดอกท้อและดอกพลัมบานในลมฤดูใบไม้ผลิ เวลาที่ใบหวงถงร่วงในฝนฤดูใบไม้ร่วง ในวังตะวันตกและวังใต้ มีหญ้าหน้าฤดูใบไม้ร่วงมากมาย ใบไม้ร่วงเต็มขั้นบันได สีแดงไม่ถูกกวาด ลูกศิษย์หลี่หยวน ผมหงอกใหม่ ผู้ดูแลห้องพริกไทย หญิงสาวแก่แล้ว ในวังยามค่ำคืน หิ่งห้อยบิน คิดอย่างเงียบๆ ตะเกียงเดี่ยวจุดจนหมด แต่ยังนอนไม่หลับ เสียงกลองและระฆังช้าๆ คืนยาวเริ่มต้น ทางช้างเผือกสว่างจ้า ฟ้าสว่างอยากจะรุ่งสาง กระเบื้องหงส์คู่เย็น น้ำค้างแข็งหนา ผ้าห่มหยกเย็น ใครจะร่วมกับ? ชีวิตและความตายที่ยาวนานแยกจากกันเป็นเวลาหลายปี วิญญาณไม่เคยมาในความฝัน นักพรตลินชงแขกหงตู สามารถใช้ความจริงใจดึงดูดวิญญาณ เพื่อตอบสนองต่อความคิดที่วนเวียนของพระมหากษัตริย์ จึงให้นักเล่นแร่แปรธาตุค้นหาอย่างขยันขันแข็ง ขับไล่อากาศออกไป วิ่งเร็วเหมือนไฟฟ้า ขึ้นสู่ฟ้า ลงสู่ดิน ค้นหาทุกที่ ด้านบนจนสุดฟ้าสีฟ้า ด้านล่างจนถึงห้วงนรก ทั้งสองสถานที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต ไม่เห็นเลย ทันใดนั้นได้ยินว่ามีภูเขาสวรรค์ในทะเล ภูเขาอยู่ในที่ว่างเปล่าลอยละล่อง หอคอยและศาลา exquisite ห้าสายรุ้งลอยขึ้น ในนั้นมีนางฟ้าอันงดงามมากมาย ในนั้นมีคนหนึ่งชื่อไท่เจิน ผิวขาวเหมือนหิมะ ใบหน้าดั่งดอกไม้ ใกล้เคียงกัน ทางตะวันตกของวังทองเคาะประตูหยก ส่งต่อให้เสี่ยวอวี่แจ้งซวงเฉิง ได้ยินว่าทูตของฮ่องเต้ราชวงศ์ฮั่นมา ในม่านจิ่วฮวา ฝันและวิญญาณตื่นตระหนก คว้าผ้า ผลักหมอน ลุกขึ้นเดินไปมา ม่านไข่มุกและฉากเงินค่อยๆ เปิดออก ผมดั่งเมฆเอียงครึ่งหนึ่ง เพิ่งตื่นนอน มงกุฎดอกไม้ไม่เรียบร้อย เดินลงจากหอ ลมพัดปล่อยแขนเสื้อสวรรค์ปลิวไสว ยังเหมือนกับการเต้นรำหนีซ่างอวี่อี ใบหน้าหยกเหงา น้ำตาเต็มหน้า ดอกไม้หนึ่งกิ่งในฤดูใบไม้ผลิพร้อมน้ำค้าง ด้วยความรัก มองด้วยความรัก ขอบคุณพระมหากษัตริย์ จากลากัน เสียงและใบหน้าทั้งสองเลือนลาง ในวังเจาหยาง ความรักสิ้นสุดแล้ว ในวังเผิงไหล วันและเดือนยาวนาน หันกลับมามองลงไปที่ที่อยู่ของมนุษย์ ไม่เห็นฉางอาน เห็นแต่หมอกฝุ่น เพียงแต่เอาของเก่ามาแสดงความรักลึกซึ้ง เครื่องประดับและกิ๊บติดผมทอง ส่งไปให้ กิ๊บติดผมเหลือหนึ่งกิ่ง เครื่องประดับเหลือหนึ่งบาน กิ๊บติดผมทองแยก เครื่องประดับแบ่ง เพียงแต่ให้ใจเหมือนทองและเครื่องประดับที่แข็งแกร่ง ในสวรรค์และในโลกมนุษย์ จะได้พบกัน ก่อนจากกัน ขยันขันแข็งส่งคำพูดอีกครั้ง ในคำพูดมีคำสาบานที่สองใจรู้ วันที่เจ็ดของเดือนเจ็ด ในวังฉางเชิง เวลาครึ่งคืน ไม่มีใคร พูดคุยส่วนตัว ในสวรรค์ปรารถนาเป็นนกคู่ปีก ในโลกปรารถนาเป็นกิ่งไม้ที่พันกัน ฟ้ายาวดินนาน บางครั้งก็สิ้นสุด ความโศกเศร้านี้ยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด